Je commence à croire que chaque être humain dès sa naissance est équipé par le Créateur d’une paire d’ailes. Ces ailes sont plantées comme nos bras, nos pieds, notre tête… Il se peut qu’elles ne se trouvent pas sur le dos, mais ailleurs, plus profondément. Comme le temps passe, les ailes grandissent, comme le reste du corps. Elles peuvent être fortes, grandes, énormes!
Le temps coulant, sans merci, l’usure est apparente à toutes les parties du corps. Nos bras continuent à fonctionner, nos pieds font le corps mouvoir, on continue voir avec nos yeux (parfois à l’aide de moyens techniques) et nos ailes continuent leur mouvement en nous donnant l’impulsion nécessaire. Peut-être que ce mouvement n’est plus vif comme celui des ailes d’un aigle royal au début de son vol. Mais ces ailes poussent notre âme à voler très haut, à faire des assauts, à freiner brusquement pour tourner à droite et voler au-dessus des sommets pointus.
Continue reading →
Sto cominciando a credere che ogni essere umano, dal momento in cui nasce, riceve dal Creatore un paio d’ali. Queste ali sono ben saldate addosso a ciascuno di noi, proprio come le braccia, le gambe, il capo… E’ probabile che non si trovino però sulle spalle, ma in qualche punto più interiore del nostro essere. Con il passare degli anni esse crescono, come d’altronde ogni altra parte del nostro corpo. E possono diventare forti, imponenti, enormi!
Ma il tempo passa e inesorabilmente di questo passaggio rimangono i segni su tutto il nostro corpo, che comincia pian piano a consumarsi. Tuttavia le braccia continuano a lavorare, le gambe continuano a muovere il corpo, gli occhi continuano a vedere (seppure a volte attraverso supporti appropriati). E le nostre ali? Continuano anch’esse ad andare su e giù, a destra e a sinistra, assicurandoci di volta in volta la spinta necessaria se non altro a non precipitare. Probabilmente perdono d’intensità nel loro caratteristico suono, che non ricorda più quello di un’enorme aquila reale nel momento in cui spicca il suo volo. Continuano ciononostante a consentire alla nostra anima di andare avanti, salire in alto, scendere in picchiata, frenare all’improvviso, cambiare direzione, di volare sicuri anche quando si attraversano strettoie delimitate da cime pericolosamente appuntite…
Continue reading →
Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι κάθε ανθρώπινο πλάσμα, από την στιγμή της γέννησής του, εφοδιάζεται από τον Δημιουργό του με ένα ζευγάρι φτερά. Τα φτερά αυτά είναι φυτεμένα, όπως τα χέρια, τα πόδια, το κεφάλι… Ίσως δεν είναι πίσω στην πλάτη, αλλά κάπου βαθύτερα.
Με την πάροδο των ετών, τα φτερά αυτά μεγαλώνουν, όπως και τα υπόλοιπα μέλη του σώματος. Και μπορούν να γίνουν δυνατά, πελώρια, τεράστια! Καθώς ο χρόνος περνά και συνήθως είναι αμείλικτος, παρουσιάζεται μια σχετική φθορά σε όλο το (φθαρτό) σώμα. Τα χέρια συνεχίζουν να δουλεύουν, τα πόδια κινούν το σώμα, τα μάτια βλέπουν (καμιά φορά με κατάλληλη τεχνητή υποβοήθηση) και τα φτερά συνεχίζουν να κινούνται πάνω κάτω, δεξιά και αριστερά δίνοντας την απαραίτητη ώθηση. Δεν κάνουν ίσως έντονα φλαπ – φλαπ. Όπως ενός τεράστιου βασιλικού αετού στην αρχή της πτήσης του. Τα φτερά όμως αυτά σπρώχνουν την ψυχή να πετάξει μπροστά, ψηλά, να κάνει εφορμήσεις, να φρενάρει απότομα στρίβοντας προς τα δεξιά, να πετάει ανάμεσα από αιχμηρές βουνοκορφές…
Continue reading →
I have come to believe that every human creature, from the moment it was born is supplied with a pair of wings by its Creator. These wings are planted, just like our hands, our legs, our head… Maybe they are not planted at our backs but somewhere else deeper. As time goes by these wings grows just like the other parts of our body. And they can be strong, huge!
In the long run, not to mention the fact that time is merciless, a relative ravage makes its appearance to almost every part of a (ravaged) body. Our hands continue working, our legs move our bodies, we see with our eyes (although sometimes with the proper technical support) and our wings continue moving up and down, right and left providing us with the necessary push. Maybe they do not move in a vigorous way; as for example the wings of a royal eagle do at the begging of its flight. But these wings urge our souls to fly ahead, high, to swoop down on, to be able to stop abruptly by turning right, to fly through sharp mountain tops.
Continue reading →
Je commence à croire que chaque être humain dès sa naissance est équipé par le Créateur d’une paire d’ailes. Ces ailes sont plantées comme nos bras, nos pieds, notre tête… Il se peut qu’elles ne se trouvent pas sur le dos, mais ailleurs, plus profondément. Comme le temps passe, les ailes grandissent, comme le reste du corps. Elles peuvent être fortes, grandes, énormes!